Właściwe nazwisko: Zygmunt Fortunat Miłkowski, używał także pseudonimu Tomasz Teodor Jeż (T.T.Jeż) i Władysław Bonar.

Miłkowski pędzlem Władysława Ciesielskiego z 1894 roku.
Urodzony 23 marca 1824 we wsi Saracei na Podolu, w rodzinie szlacheckiej; jego ojciec – Józef – był oficerem napoleońskim. Uczył się w gimnazjum w Niemirowie, a następnie (1843-1846) w liceum w Odessie na wydziale fizyczno-matematycznym. Po ukończeniu liceum wstąpił w roku 1847, na uniwersytet w Kijowie.
W roku 1848 przez Galicję wyjechał na Węgry; kampanię węgierką 1848-1849 odbył w Legionie polskim, awansując do stopnia porucznika. Po upadku powstania węgierskiego emigrował do Turcji, gdzie był przez rok internowany, następnie wyjechał do Anglii (1850).
W czasie wojny krymskiej na Półwyspie Bałkańskim próbował sformować legion polski. Po wybuchu powstania styczniowego został naczelnikiem sił zbrojnych na Rusi; został mianowany przez Centralny Komitet Narodowy pułkownikiem, zorganizował oddział powstańczy w Tulczy, który miał przez Rumunię wkroczyć na terytorium Rosji; oddział został jednak rozbrojony przez Rumunów.
Po upadku powstania styczniowego próbował doprowadzić do wybuchu powstania słowiańsko-węgierskiego przeciwko Austrii. Przez pewien czas był więziony przez Austriaków we Lwowie. Pod koniec życia zamieszkał na stałe w Lozannie, gdzie zmarł 11 stycznia 1915 roku.

Miłkowski vel T.T. Jeż w roku 1895.

Działacz społeczny i polityczny, publicysta, powieściopisarz. Ogłosił drukiem około 90 powieści, z których wiele pozostało w czasopismach. Uprawiał powieść współczesną i historyczną, twórczość powieściowa konwencjonalne intrygi fabularne i wyrazistą tendencyjność z atrakcyjnym tłem geograficznym, egzotycznym obrazem Słowiańszczyzny południowej.  Jego powieści były tłumaczone na język bułgarski, czeski, francuski, niemiecki, rosyjski, serbo-chorwacki, ukraiński, węgierski.
Powieści historyczne: Za króla Olbrachta (1876), Z ciężkich dni (1881); autor trylogii powieściowej, ukazującej związek historii z teraźniejszością: Historia o pra-pra-pra…dziadku (1861), Historia o pra-pra-pra…wnuku (1863), Wnuk chorążego (1881). Szczególne znaczenie w jego dorobku powieściowym zajmują utwory „bałkańskie”: Uskoki (1870), Narzeczona Harambaszy (1871), Dachijszczyzna (1873), Zarnica (1874), Słowiański Hercog (1876); powstanie węgierskie zostało zaprezentowane w powieściach Szandor Kowacz (1861), Ci i tamci (1889). Autor pamiętnika Od kolebki przez życie (wydany pośmiertnie: Kraków 1936-1937).

Miłkowski, często bywał u Ujejskiego, który przez blisko ćwierć wieku dzierżawił majątek w podlwowskiej Zubrzy w latach 1858-1880.
Więcej o tym tutaj: https://okolicelwowa.pl/kornel-ujejski-20-lat-zycia-poety-w-zubrzy/
Przyjaźń musiała być wielka, skoro to właśnie w Zubrzy, Zygmunt Miłkowski zdecydował się ochrzcić swoją córkę i uczynić Kornela Ujejskiego ojcem chrzestnym tejże. Matką chrzestną była Barbara Maślanka, zapewne żona Antoniego Maślanki – posła z Zubrzy na sejm.
Chrzest Handzi znamienny jest z tego względu, ze wykazał wpływ, jaki szlachcic dobrej woli i szczery Polak wywierać może, jeżeli zechce, na lud wiejski. Chrzest odbył się w dzierżawionej przez Kornela Ujejskiego od miasta Lwowa Zubrzy. W pierwszej parze dziecko trzymali Kornel z Musiałowa, żona wójta, w drugiej wójt Musiała z panią Kornelową, w dalszych parach chłopi i chłopki, cała wieś w osobach najdostojniejszych przedstawicieli swoich. Po chrzcinach ojcowie chrzestni i matki zasiedli we dworze do poczęstunku, w którym wraz z nimi zona moja udział wzięła.”

Wyciąg z księgi metrykalnej Liber Natorum parafii Zubrza z 14.10.1866 roku.

Miłkowski z żoną i córkami w Genewie.

Tygodnik Ilustrowany 1915, nr 9.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here